Antonius Jacobus Maria (Ton) van der Zwan
Geboren in Hillegom, 3 september 1942 – Overleden in Voorhout, zaterdag 10 januari 2026
Op de middag dat de schutters van de St.Hubertus zich voorbereidden op Koppermaandag, is Ton van der Zwan rustig heengegaan. Symbolisch, want de schietpaal die centraal staat op deze dag, is sinds 2014 van zijn hand — een ontwerp en tekening dat ook zijn nuchtere inventiviteit tekent.
Ton was een vertrouwd gezicht binnen de inmiddels 105‑jarige Schuttersvereniging St.Hubertus. Hij werd lid in 1977 en bleef bijna vijftig jaar onafgebroken betrokken. Volgend jaar zou zijn 50-jarig lidmaatschap zijn. In die halve eeuw heeft hij zijn sporen diep nagelaten: bestuurslid in 1987-1988, secretaris van 1988 tot 1994 en vervolgens voorzitter van 1994 tot 2017. Maar bovenal was Ton een verenigingsmens met hart voor traditie, voor mensen en voor rust in de storm.
Onder zijn leiding voer St.Hubertus door rustige én roerige tijden. De naamswijziging van “Vogelschietvereniging” naar “Schuttersvereniging” — een van de pijlers onder het voortbestaan van de vereniging — was mede aan zijn wijsheid en vasthoudendheid te danken. Ook toen regelgeving en maatschappelijke druk toenamen, bleef Ton kalm en doelgericht. Altijd met oog voor overleg, met respect voor anderen en met die kenmerkende blik over zijn brillenrand wanneer hij zei: “Oh? Is dat zo? Dat wist ik niet.”
In 2017 nam hij, na 29 jaar bestuurswerk en 23 jaar als voorzitter, afscheid van zijn taken. Hij werd daarbij onderscheiden met het erelidmaatschap van St.Hubertus, een titel die paste bij zijn inzet en betrokkenheid. Zijn karakter liet zich niet vangen in prijzen of titels — Ton bleef altijd zichzelf: bescheiden, vriendelijk en bedachtzaam.
Buiten de vereniging kende men hem als een vakkundige en betrouwbare man. Hij werkte vele jaren bij Geberit, waarvoor hij geregeld in Zwitserland verbleef, en begon later zijn eigen bedrijf, ZwaBo. Thuis in Voorhout bouwde hij met Joke niet alleen aan hun woning — die ze samen ontwierpen — maar vooral aan een warm en hecht gezin. Ze trouwden in 1964 in Voorhout en vierden in 2024 hun 60-jarig huwelijk, met felicitaties van onder meer de burgemeester, de Koning en de Commissaris van de Koning.
In de laatste jaren liet zijn geheugen hem steeds vaker in de steek, en verhuisde hij naar de Bolero in Voorhout. Ook al bezocht hij de schietavonden niet meer, bij St.Hubertus bleef zijn naam klinken met waardering en genegenheid.
Ton laat zijn geliefde Joke, zijn dochter Mariëlle, haar man Rogier, kleinkinderen en een kring van vrienden en schutters achter, die hem met warmte zullen herinneren. Zijn rust, betrokkenheid en stille humor blijven onderdeel van de vereniging waar hij zoveel voor betekend heeft.
Het verlies was al eerder
voordat het afscheid kwam
Omdat een onzekere verwarring
bezit van zijn gedachten nam
Langzaam gleed hij van ons weg
en is het kaarsje opgebrand en
het vlammetje uitgegaan
Moge Ton rusten in vrede.
De schietpaal zal voortaan niet alleen een symbool van traditie zijn, maar ook van zijn nalatenschap.
De schietpaal van Ton in de vroege ochtendzon en een toost bij de voorbereiding van de nieuwe paal in 2014.